zaterdag 12 januari 2019

Laat mij maar even

Zaterdag. Ik zwaai man en dochter uit op het station. Ze hebben er zin in: hun jaarlijkse vader-dochter-uitje naar de Vakantiebeurs in Utrecht. Zoon is uit logeren. En hoewel ik onnoemelijk veel van mijn gezin houd, rijd ik met een gelukzalige glimlach op mijn gezicht naar huis. Een hele dag voor mezelf. Een hele dag niemand om mij heen. Geen ruziënde kinderen, geen opgefokt gedoe. Niemand die mijn hulp wil, niemand die mij in de weg loopt, niemand die mij stoort. Alleen zijn: fantastisch. Ik laad mijzelf ermee op.

Vroeger dacht ik wel eens dat mijn behoefte aan afzondering niet 'normaal' was. Wist ik veel dat je nu eenmaal extraverten en introverten hebt. Sinds Carl Jung deze theorie uitwerkte, is er veel over geschreven. Laatst las ik nog het boek 'Ik moet nog even kijken of ik kan' van Liesbeth Smit, die haarfijn uitlegt wat het inhoudt om introvert te zijn. Om kort te gaan: een extravert is gericht op de buitenwereld en krijgt energie van gezelschap; een introvert is gericht op zijn binnenwereld en verliest juist energie van gezelschap.

Appeltje eitje: je suis een introvert. Maar oh wee, wij introverten zijn in de minderheid. Exacte cijfers ontbreken, maar in onze maatschappij lijken extraverten de norm te bepalen. Ik ben me ervan bewust dat dit nogal slachtofferig klinkt, maar voor ons introverten valt dat om den dooie donder niet mee. De maatschappij verwacht dat iedereen maar spontaan en outgoing is, maar wij introverten hebben bedenktijd en alleen-tijd nodig. Leg dat maar eens uit in een sollicitatiegesprek of tijdens de kerstborrel met je collega's. 

Weten dat je niet alleen staat in het alleen-willen-zijn, is prettig. Een paar dagen geleden luisterde ik voor het eerst naar het album 'Tussen licht en lucht' van Typhoon. Bij het nummer Wind waait gingen mijn mondhoeken spontaan omhoog, want ik hoorde een heleboel herkenning.

Ik ben iemand die geniet als die afgezonderd is.
En ik sta open, maar door mensen buiten gaat het over,
En probeer ik terug te kruipen naar mijn schuilplaats, totdat het wel gaat.


Wat ik zoal doe vandaag? Niet echt iets bijzonders. Ik vervang alle vuilniszakken, ik draai wat wasjes, ik kijk de laatste aflevering van de Netflix-serie Wanderlust en de eerste van opruimgoeroe Marie Kondo, ik bak drie eieren voor de lunch, ik luister naar Spijkers met Koppen terwijl ik Just breathe van Pearl Jam probeer te handletteren en voor de nodige portie beweging loop ik naar de supermarkt die het verst weg ligt. 

's Avonds pik ik man en dochter weer op bij het station. Meteen krijg ik verhalen over me uitgestort. Ze hebben allebei gedoken en dochter heeft gezeild. En ze zijn voor de tweede keer naar de film Bohemian Rhapsody geweest. Het is fijn dat ze er weer zijn, maar stiekem denk ik: voor nog een dag alleen zou ik absoluut hebben getekend. Ik zeg het maar niet hardop. 

dinsdag 1 januari 2019

Bloggen, vloggen en met je beste vriendin pochen

`Volgens mij is bloggen een beetje 2015´, appte een vriendin als antwoord op mijn vraag of zij eigenlijk nog iets deed op bloggebied. Zelf wil ik het bloggen namelijk weer gaan oppakken. Wekelijks, is het doel. Ik ben gemotiveerd en heb er zin in. Klaarblijkelijk als één van de laatsten der Mohikanen. Vloggen is hét ding vandaag de dag.

Mijn eerste blog schreef ik toen Jesse net geboren was. In 2003. Net als iedere andere moeder vond ik alles aan mijn baby méér dan fantastisch. Elke dag deed mijn baby wel iets opzienbarends wat de hele wereld moest weten. Maar ik deed meer spannende dingen, zoals tv kijken. Zo herinner ik me uit dat eerste jaar een blog over Oprah Winfrey en paaldansende moeders. Het waren enerverende tijden.

Die eerste blog is al lang niet meer. Ik had hem ondergebracht bij weblogs.bnn.nl, maar BNN trok na een paar jaar de stekker eruit. Dankzij die BNN-weblogs heb ik mensen leren kennen die nog steeds een rol spelen in mijn leven. Het gros van hen blogt niet meer, trouwens. Logisch. De vrouw door wie ik ben begonnen met bloggen nog wel: Mrs. Bleeker, beste vriendin sinds 1991. Zij houdt stug vol (en niet zonder succes).

Dat bloggen passé is, kan me geen drol schelen. Ik voel schrijfdrang. En het schrijven wil ook redelijk lukken de laatste tijd. Mijn enige probleem is dat ik al gauw te persoonlijk word. Gister bijvoorbeeld twee uur lang gewerkt aan een blog die uiteindelijk helemaal klopte, maar waarbij ik toch niet op de knop 'publiceren' durfde te drukken. Tot slot verdween hij in de digitale prullenbak. 'Twee uur van mijn leven verspild', appte ik Mrs. Bleeker. 'Nee hoor', antwoordde ze. 'Je hebt gereflecteerd op het verleden. Hoe dingen zijn gegaan en hoe je daarvan geleerd hebt. Dat is geen verspilde tijd.' 

En dan nu een stukje verwachtingsmanagement. Waar ik misschien wel over ga schrijven: vriendschappen, concerten, familie, het leven an sich, pubers, herinneringen, katten, observaties (ga je eenmaal mensen kijken (en/of afluisteren), dan kun je al gauw een boek vol schrijven) en verder zie ik wel wat er gaat ontstaan. Persoonlijk: ja. Te persoonlijk: dat dan weer niet. Paaldansende vrouwen: ook niet. Baby's: pas weer als ik oma word.

vrijdag 28 december 2018

December '18. Een ode.

Wat was je avontuurlijk. Jij stak met kop en schouders boven de overige elf maanden uit. Alleen al doordat ik mocht meewerken aan een radioprogramma. Wat een belevenis. Ook al sliep ik vóór en na 5 december historisch slecht, het gaf me energie en zelfvertrouwen.

Wat was je zinvol. Via mijn werk volgde ik de training Mentale Kracht. Ontworpen voor de Nederlandse diender, die zich onder een steeds hogere werkdruk en met steeds meer agressie op straat staande moet zien te houden. Die vlieger gaat voor ons niet op. Vooraf was ik dan ook sceptisch. Ik verwachtte hoogdravende kletspraat die ik op de weg naar huis alweer zou vergeten. Maar nee. We kregen juist praktisch toepasbare informatie. Onder meer over slapen, voeding, stress en ademhaling. En ik leerde dat ik prima voor een groep iets kan vertellen. Bam. Weer een paar centimeter gegroeid.

dinsdag 18 december 2018

Vrolijk tot het bittere einde

Kerst 2017. Ik zie hem nog zo zitten. Mijn vader, op de bank in het huis van mijn zus. We spelen bingo. Hij heeft een enorme grijns op zijn gezicht. Naast hem zit mijn broer, die zojuist het vermoeden heeft uitgesproken dat pa met zijn bingokaart heeft geknoeid. Geen gekke gedachte, want mijn vader is geboren voor het uithalen van practical jokes. Maar dit keer is mijn vader onschuldig. Het feit dat hij, ook al heeft hij niets gedaan, toch het spel ontregelt, bezorgt mijn vader een intens gevoel van vreugde. Ik zie het op zijn gezicht.

Een paar dagen later. Pa belt. Hij klinkt boos. Hij vindt het niet kunnen dat ik via internet met mijn moeder heb afgesproken om langs te komen op nieuwjaarsdag. Zoiets doe je niet, foetert hij. De internethater. 'De volgende keer doe je dat gewoon telefonisch. Want het gaat ook mij aan.' Ik ben met stomheid geslagen. Mijn gebruikelijke reactie op confrontaties. Ik weet dat ik straks, als hij heeft opgehangen, pas de juiste woorden vind. Dat ie niet zo belachelijk moet doen.

zondag 9 december 2018

Een frikandel zal nooit meer hetzelfde zijn



(Foto's: Raymond van Olphen/Bullet-Ray)

In mijn nachtmerries geen bloedstollende achtervolgingen meer door gasten die me dood willen hebben. Die tijd is voorbij. Mijn angstdromen gaan alleen nog maar over sinterklazen met frikandellen.

Het begon op 5 december. De stembus van de Top 2000 was neergestreken op de Plas in Raalte. Mijn ‘schuld’. Ik had dj Stefan Stasse geappt dat de bus en de Sint welkom waren. Ik ging er vanuit dat het toch niks zou worden, ik val nooit in de prijzen. Maar dit keer had ik beet.

Er was wel een voorwaarde. Ik mocht niet van Sinterklaas' zijde wijken. Ter voorbereiding beluisterde ik de sinterklaasuitzending van 2017. Ik hoorde hoe Sinterklaas in het Friese Ysbrechtum op stap ging met Jantine. En waar onze kindervriend normaal gesproken een welgemanierde heer is, zoop en flirtte deze Radio 2-versie zich een ongeluk.

vrijdag 2 juni 2017

Eddie




In mijn studententijd was ik erg gehecht aan twee cassettebandjes. Op de één stond Ten van Pearl Jam en op de andere stond VS van Pearl Jam. De stem van Eddie Vedder, de gitaren, de melodieën, de intensiteit. Groots. Het derde album, Vitalogy, kocht ik op vinyl. Ik leende hem uit, maar zag hem nooit weer terug. Of het één met het ander te maken heeft weet ik niet, maar ik verloor ook de band uit het oog.

Eddie Vedder kwam weer in mijn blikveld rond de tijd dat Into The Wild uitkwam. We haalden een plaat met de soundtrack in huis. Direct was ik weer verkocht. Steven en ik gaan geregeld naar concerten, van Neil Young tot en met Bruce Springsteen. "Eddie Vedder staat ook nog op mijn lijstje hoor", riep ik steeds vaker. Het geluk stond aan mijn kant: hij kwam naar Amsterdam.

Het werd een bijzondere avond. Ook wel een beetje raar. Negen dagen ervoor had één van zijn beste vrienden, Chris Cornell (Soundgarden), suïcide gepleegd. Eddie, voor ons een stipje in de verte, noemde Chris' naam niet één keer; maar zijn verdriet was hoor- en voelbaar. Na The End aarzelde hij even, verliet vervolgens abrupt het podium, maar kwam toch snel weer terug. Die worsteling. Veel mensen hadden betraande ogen.

Het was wonderlijk, ingetogen, emotioneel. Ik heb een afspeellijst gemaakt van de nummers die hij speelde. Van sommige liedjes begreep ik later pas waarover ze gaan. Bijvoorbeeld I'm so tired (over depressie) van de mij onbekende band Fugazzi en andere, mij nog onbekende Pearl Jam-songs over de dood en afscheid. Pareltjes zitten ertussen.

Ik haal nu in. Gebruik YouTube en Spotify om te beluisteren wat Pearl Jam heeft gemaakt in de tijd dat ik ze kwijt was. Vak ben ik verrast door melodieën en lyrics. En steeds weer die stem van Eddie Vedder. Overdonderend.

zaterdag 14 januari 2017

Carpe diem

Dat je je gezondheid niet als iets vanzelfsprekends mag beschouwen, is mij de afgelopen dagen extra duidelijk geworden. "Voel me niet goed aan linkerbeen en linkerarm. Weet niet of ik de dokter daarvoor moet bellen. Wat zou jij doen?" appte mijn zus mij een paar dagen geleden. "Je hebt toch geen beroerte gehad?" vroeg ik geschrokken. "Vast niet", antwoordde ze nog.

Gisteren zat ik aan haar ziekenhuisbed toen ze te horen kreeg dat ze een klein herseninfarct heeft gehad. Straks mag ze weer naar huis. Ze kampt nog met een veel te hoge bloeddruk en ernstige hoofdpijn, en haar been 'zwabbert' nog een beetje, maar dat zal gaandeweg vast beter worden. Ik dank God op mijn blote knieën voor het feit dat we haar nog hebben. Dat het goed met haar gaat. 

Het gebeuren heeft me meer dan ooit doen beseffen hoe kostbaar het leven is, dat je goed voor jezelf moet zorgen (toch maar eens wat meer gaan bewegen, en wat vaker fruit pakken in plaats van een stapel chocoladekoekjes) en hoe belangrijk het is dat je niet uitstelt tot morgen wat je vandaag kunt doen. Maar vooral: hoe belangrijk mijn zus voor mij is.

"Ik weet niet of ik het ooit heb gezegd, maar ik hou van je, zus", appte ik haar vanmorgen. "Ik ook van jou hoor." <3


woensdag 11 januari 2017

Celebrating David Bowie

Pas na Bowies dood in 2016 begreep ik hoe cool hij was en dook ik in zijn werk. Toen zijn pianist Mike Garson bekendmaakte dat Bowies oude bandleden in Londen een benefietconcert zouden geven om het leven van David Bowie te vieren, zorgden we dat we erbij waren. Het vond plaats op de dag dat Bowie 70 jaar zou zijn geworden. In de wijk waar hij was geboren.



Uren voor het concert ontmoetten we bij de Brixton Academy de Duitse Isabella, die nog geen kaartje had, maar er nog wel één hoopte te bemachtigen. Ze was sinds haar 19e fan van Bowie. Ze liep met ons mee naar het geboortehuis van Bowie aan Stansfield Road, 40. Daar stonden we dan, voor de woning waar op de kop af 70 jaar eerder David Robert Jones was geboren Hier had de 'rock legend' het levenslicht gezien. Hier had hij als kleine jongen op straat gespeeld.

dinsdag 12 juli 2016

'We want more!' (of niet natuurlijk)

Elk concert is bijzonder, al doet de ene artiest meer met je dan de andere. Zo werd ik op 6 mei in de Melkweg in Amsterdam niet bijster warm van The Dandy Warhols, van wie ik één grijsgedraaide cd heb. Er zitten mooie herinneringen vast aan die ene cd. Maar de Warhols hadden na die cd allerlei platen gemaakt die niets met mij bleken te doen. En excusez le mot, maar soms maakten ze ronduit takkenherrie en de band had weinig tot geen interactie met het publiek. Na afloop liepen vriendin Dionne en ik naar huis, zo van: 'Oké'.
Voor herhaling vatbaar: Nee hoor.
The Dandy Warhols in de Melkweg

Hoe anders was het concert van Bruce Springsteen, op 14 juni op het Malieveld in Den Haag. Het was één groot feest, drieënhalf uur lang, en ik heb nog weken nageglunderd. Wat een vent is die Springsteen. Held. 
Voor herhaling vatbaar: Jahaha, natuurlijk. 
Bruce Springsteen op het Malieveld

Op 24 juni gingen Steven en ik naar Coldplay in de Amsterdam ArenA. Ik ben best wel groot fan, maar het concert viel een tikje tegen. Er miste iets. Een soort van bezieling. Als je thuis heel hard Coldplay-liedjes draait en een beetje met confetti strooit, dan heb je - in 't klein - bijna hetzelfde (met als grootste verschil dat je de bandleden niet ziet). Het leek allemaal behoorlijk geregisseerd. Geen geïmproviseerde gitaarsolo's ofzo. Dat ze héél dichtbij ons (op een klein podiumpje) een paar songs kwamen spelen, was natuurlijk heel bijzonder. Chris Martin die op een paar meter afstand z'n ding doet. Gaaf. Maar na nog geen twee uur waren ze alweer pleite. Geen toegift, wel een aftiteling op een beeldscherm. Raar. Ietwat teleurgesteld liepen we terug naar de auto.
Voor herhaling vatbaar: Nee.
Chris Martin op dat podiumpje in de ArenA

Wat een verschil met de manier waarop we op 9 juli de Amsterdamse Ziggodome uit wandelden. Neil Young had ons under his spell. Mijn eerste vriendje liet mij begin jaren '90 kennismaken met Déja vu van Crosby, Stills, Nash & Young en later kocht ik een paar solo-cd's van Young. Tijdens het concert had ik op een gegeven moment de tranen in de ogen. Gewoon, omdat Neils gitaarspel zo mooi was. Dat is me nog nooit overkomen. Neil bleek bovendien niet onder te doen voor The Boss qua uithoudingsvermogen: hij hield er pas na 200 minuten mee op. De hele avond kregen we prachtige gitaarsolo's en wonderschone muziek voorgeschoteld. Dat ik veel liedjes niet kende, maakte helemaal geen reet uit. Het was genieten met een joekel van een G. 
Voor herhaling vatbaar: JAAA!
Uncle Neil in de Ziggodome <3

zondag 19 juni 2016

Kippenvel op het Malieveld


Vijf dagen na mijn tweede Springsteenconcert en de betovering is nog lang niet verbroken. Mijn vriendin Bea en ik stonden op het Malieveld tussen de leukste mensenmassa die je je kunt voorstellen. Trouwe fans en nieuwe fans, oude fans en jonge fans, stadse fans en fans met een boer'n accent, fans die op de fiets kwamen en fans die nog helemaal terug naar Friesland moesten. Maar we waren allemaal Bruce-fans en dat schepte een band.

Bruce. Een 66-jarige kerel met een gitaar om zijn nek, pretoogjes, een grote zweetplek onderaan zijn rug en een dijk van een stem. Klein van stuk, maar groot qua charisma. Hij nam ons moeiteloos mee in zijn wereld. Zou er iemand op het veld gestaan hebben die niet geraakt werd door zijn positieve energie? Ik kan me er helemaal niks bij voorstellen. Toen hij het podium op kwam lopen en zijn brede glimlach liet zien, was ik al hooked.

En toen: drieënhalf uur kippenvel, met een droom van een setlist. Van het ene liedje kreeg ik een brok in de keel en het andere liedje liet me onophoudelijk glunderen als een blije eikel. M'n armen hingen, ondanks mijn gewoonlijke terughoudendheid, bijna voortdurend in de lucht. Ik werd zo ontzettend blij van die man. Maar ja, wie niet.

Tegelijkertijd verbazing: woah, gebeurt dit echt? Deze man loopt toch tegen de 70? De zuiverheid van zijn stem, de manier waarop hij zijn retestrakke band leidde, de power. Potdomme. Speelde 'ie ook nog mijn favoriete nummers: My city of ruins en Jungleland. Bea en ik hadden bovendien geluk. Tijdens Hungry heart kwam hij heel dichtbij ons staan zingen met z'n stralende kop. Er zat niet meer dan twee, drie meter tussen ons in. Toen hij weer weg was, keken we elkaar aan: WOW. 

Eenmaal thuis blijf je hangen in je Bruce-roes. Je verslindt filmpjes op YouTube, je bekijkt je eigen foto's keer op keer, je communiceert in de Facebookgroep 'Tramps of the Lowlands' met gelijkgestemden. Je parkeert je Bowie-cd's in de kast, want je kunt geen andere muziek verdragen dan die van de rock-god uit New Jersey.

Ondertussen is The Boss bij zijn fans in Duitsland: dat voelt een klein beetje als liefdesverdriet. Maar wat ben ik blij dat ik die magische avond in Den Haag heb mogen meemaken. The Boss was fenomenaal en de avond was er één uit duizenden.


zaterdag 30 april 2016

Het is het nu dat telt


"Ik vind het zo erg dat jullie er op een dag niet meer zijn", zei mijn dochter vanmorgen tegen me. Droevige oogjes keken me aan en we pakten elkaar stevig vast.

Ik moest meteen denken aan een column van Henk van Straten, waarin hij een soortgelijk gesprek met zijn kind beschreef. Hij verwoordde heel treffend het machteloze gevoel dat een ouder overvalt zodra een kind dit onderwerp aansnijdt. Omdat je het zelf namelijk net zo erg vindt. Omdat je je niets kunt voorstellen bij het feit dat er ooit iets tussen jou en jouw kind komt te staan. Iets dat jullie eeuwig van elkaar zal scheiden. Het idee alleen al grijpt je naar de strot.

Ik moest even slikken. 
"Laten we genieten van het nu. Nu we allebei nog hier zijn", zei ik. "Laten we ons nog geen zorgen maken om iets wat nog lang niet zal gebeuren. We zijn nu hier. Jij en ik. Later is van later zorg." 

Terwijl ik haar in mijn armen hield, flitsten er allerlei vragen zonder antwoorden door mijn hoofd. Ik legde ze het zwijgen op. Wat ik weet - heel, heel zeker weet - is dat mijn hart over stroomt van liefde voor haar. Mijn kind. En dat die liefde onophoudelijk zal blijven stromen. Altijd.

vrijdag 20 februari 2015

Veranderingen

Dochter (8) is maandag begonnen op een andere basisschool. Deels uit praktisch oogpunt: deze school is veel dichterbij. We zijn een paar jaar geleden verhuisd, maar de kinderen waren op hun oude school gebleven. Nu die school is verhuisd naar een locatie die nóg verder van ons huis ligt, is de afstand niet leuk meer. Daarbij komt: dochter kan wel wat extra uitdaging gebruiken en de school hier om de hoek is één van de weinige excellente scholen in Nederland. 1 + 1 = 2.

Vrijdag had ze met natte wangen afscheid genomen van haar klasgenoten. In de kring barstte een jochie in snikken uit, wat een kettingreactie veroorzaakte: de één na de ander begon te snotteren. Dochter zelf ook. Die was alleen al geschokt door het feit dat ze haar stoere vriendin J. voor het eerst in haar leven zag huilen. Wat een vrolijk afscheid had moeten worden, eindigde in iets wat nog het meest weg had van een condoleance. Alleen nog koffie en cake.

Maar vergeet niet hoe flexibel jonge kinderen zijn. Dappere dodo's zijn het. Dochter had simpelweg het vertrouwen dat het helemaal goed zou komen op die nieuwe school. Goed, de eerste ochtend verstijfde ze drie meter voor haar nieuwe schoolplein en wilde ze geen stap meer vooruit zetten. Maar ze liet zich geruststellen door haar juf en de tweede keer stapte ze al met meer zelfvertrouwen het schoolplein op. Woensdag nam ze een klasgenootje mee naar huis. En gisteren zei ze: 'Ik ben gewoon nu al gewend aan alles!' Mooi.

Zoon (11) is op de oude school achtergebleven en heeft iets meer tijd nodig om aan de nieuwe situatie te wennen. Dat is te verklaren, omdat hij een autisme spectrum stoornis heeft. Hij heeft moeite met veranderingen. De laatste weken was hij al aardig van slag door het vooruitzicht dat zijn zusje zou vertrekken, in combinatie met het feit dat hij na de zomervakantie naar het voortgezet onderwijs zal gaan. 'Al die veranderingen. Ik ben zó in de war', zei hij laatst.

Hij moet nu ook alleen naar school en naar huis fietsen. Een flink stuk, vooral als je niet weet hoe je je gymtas onder de snelbinders moet doen en hem dus maar op je buik hangt, wat het fietsen er niet gemakkelijker op maakt. Hij kon wel janken na die eerste solotocht. Het duurt wat langer, maar ook zoon zal wennen aan de veranderingen. We loodsen hem er wel doorheen.

maandag 9 februari 2015

Talent

Dit hangt in de lift op mijn werk. Geschreven door een collega die gezegend is met het talent om hele lange zinnen te schrijven. ;-)